Geef me een landkaart en ik hang er de hele middag boven. En avond. Altijd al zo geweest. Meer dan tien
jaar geleden probeerde ik met een huisgenoot om, in een halfslachtige poging, Zweeds Lapland te bereiken.
Maar na een trektocht door de Schotse Hooglanden was het hek pas echt van de dam. Verder moest het, maar vooral extremer! Voor mij geen georganiseerd of (nog erger) achter reisleiders aan. Niets daarvan; alles zelf regelen en reizen op eigen kracht. Voor mij geen mobiele telefoon, GPS of andere zogenaamd "avontuurlijke" elektronica mee. Solo expedities, per fiets of te voet, door de meest ruige, verlaten en afgelegen gebieden van noord Europa, dat is het doel. Volledig op jezelf aangewezen zijn. Te voet door de taiga en over de toendra van Fins Lapland, per fiets dwars door het onherbergzame binnenland van IJsland. In sneeuwstormen belanden, van je fiets geblazen worden, wekenlange hoosbuien... Bergop, bergaf. Door steenwoestijn en lavaveld. Maar ook; plotse ontmoetingen met nieuwsgierige en uiterst vriendelijke poolvossen. Schichtigerendieren. Aangevallen worden door vogels. Prachtige gesprekken met goudzoekers. Beslopen worden door beren...

Zoals gezegd is noord Europa veruit favoriet. Het onstuimige (en soms extreme) weer, het kale landschap, deuitgestrektheid, de eenzaamheid: ver zijn van de bewoonde wereld. Kortom; ruige, ongerepte natuur en
ultieme vrijheid!

De fietsexpeditie van 2005 diagonaal door het binnenland van IJsland over vrijwel ongebaand terrein was het extreemste tot nu toe. IJsland blijft. Een fietstocht over de Faeröer staat op stapel. Een extreme trektocht op Spitsbergen is in voorbereiding en zal in 2007 óf 2008 realiteit worden. En ja, Jan Mayen en Bereneiland
roepen. Ook een extreme fietsexpeditie door Mongolië gaat er komen. Plannen genoeg...